Ik schrijf eigenlijk namens alle mensen die aan de kant staan en moeten toezien hoe hun eigen moeder of vader in de eindfase van hun leven worden mishandeld zonder hier iets aan te kunnen doen.

Morgen; 6 juni 2006, is het drie jaar geleden dat mijn moeder stierf door medische verwaarlozing in een verpleegtehuis in Rijswijk. Nog steeds heb ik een vreselijk schuldgevoel en een machteloze woede in mij ten aanzien van de situatie hoe mijn ouders hebben moeten sterven.

We leven in een cultuur die we verzorgingsstaat noemen en zodoende was er een garantie voor de verzorging van ouderen. Onze doorsnee huizen zijn ook niet meer zo gebouwd dat we onze ouders bij ons in huis kunnen nemen.

Toen mijn vader ineens kanker kreeg en niet meer voor mijn dementerende invalide moeder kon zorgen, belde ik met thuiszorg in Den Haag. Het antwoord was duidelijk: Sorry, we hebben een zorgstop. Daar moesten we het mee doen.

Zo kwam het dat mijn ouders na een fantastisch huwelijk van 55 jaar uitelkaar werden gehaald. Mijn vader is gestorven en mijn moeder zat met 4 op een kamer. Ze kon altijd zo goed voor zichzelf opkomen maar nu haar korte termijn geheugen haar in de steek liet werd het steeds moeilijker. Haar pijnklachten werden niet serieus genomen en ze was natuurlijk in de war. Toen ik haar opzocht na een vakantie en het groene pus uit haar oren kwam zei ze : Ach het gaat wel.

Ik wilde met haar naar de KNO arts. Er was voor eind juni al een afspraak gemaakt door het verpleeghuis en ze vonden het niet noodzakelijk om eerder naar het inloopspreekuur te gaan. Nog geen week later is ze gestorven aan een verwaarloosde oorontsteking die over is gegaan aan hersenvliesontsteking en ze had longontsteking. Later bleek dat ze uit bed was gevallen en in haar eigen braaksel had gelegen en zodoende de longontsteking heeft opgelopen. Ik las het in het zorgboek van het tehuis. Ook las ik dat ze als lastig werd gezien. (mevrouw de Vries wilde weer naar bed omdat ze zich niet lekker voelde) Ze mocht nooit naar bed, want dat was te lastig en koste te veel tijd voor het personeel. Mijn hart brak en ik was zo ontzettend boos. Waar kan je terecht met deze woedde. Ik begreep natuurlijk dat het personeel van de afdeling niet direct schuldig was en heb het zo gelaten. Je hebt genoeg aan je verdriet.

Ik heb later nog naar NOVA geschreven en de aandacht die er voor deze misstanden was op televisie met belangstelling gevolgd in de hoop dat er verbetering zou komen vanuit de politiek. Maar zoals het met vele issues gebeurd lijkt het weer vergeten zonder dat er wezelijke veranderingen zijn doorgevoerd. Als ik eraan denk dat er nog elke dag ouderen worden genegeerd en er mensen zijn, zoals ikzelf, die daar psychische schade van oplopen omdat je er niets aan lijkt te kunnen  veranderen kan ik dit niet accepteren en wil me graag inzetten. Ik weet alleen niet goed waar en hoe. Misschien hebben jullie tips voor mij.